این چند روزی که اینترنت قطعه و تنها راه ارتباطی با آدم‌های دیگه برای من شده وبلاگ، عمده وقت بیکاریم صرف سودوکو بازی کردن و خوندن وبلاگ های بقیه میشه، و باید بگم به عمرم این همه جمهوری اسلامی فن ندیده بودم!

وبلاگ هاشون رو میخونم و از حرفاشون حیرت میکنم و میرم صفحات بعدی. باورم نمیشه! حرف‌هایی رو میخونم که دهانم باز میمونه و برق از سرم میپره!

واقعا عجیبه، بی نهایت عجیبه.